Першы на тэрыторыі постсавецкай прасторы музей фартыфікацыі часоў Другой сусветнай вайны адкрыты ў 2004 г. у агнявой кропцы №115 Мінскага ўмацаванага раёна.

Гэтая трохамбразурная агнявая кропка адносілася да тыпу М 3. Жалезабетонныя сцены і баявое пакрыццё (таўшчынёй адпаведна 90 і 60 сантыметраў) забяспечвалі абарону ад снарадаў 122-мм гаўбіцы, а на вялікіх дыстанцыях – і  ад 152 мм гаўбіцы. Кропка была ўзброена трыма станковымі кулямётамі сістэмы “Максім” на спецыяльных станках ПС-31 сістэмы Гарнасталёва, з цэнтральнай сістэмай вадзянога ахалоджвання, і адным ручным кулямётам сістэмы Дзегцярова. Боекамплект складаўся з 28 500 патронаў. Кропка была забяспечана тэлефоннай сувяззю па падземным і наземным кабелях і радыёстанцыяй. Для кругавога назірання быў усталяваны перыскоп. Абарону ад баявых атрутных рэчываў пры хімічным нападзе і ад парахавых газаў пры інтэнсіўнай стральбе забяспечвала фільтра-вентыляцыйная сістэма, амбразуры станковых кулямётаў былі абсталяваныя прыстасаваннямі для герметызацыі. У пункце меліся таксама камплекты запасных частак і прыладаў да ўзбраення і абсталявання, слясарны і шанцавы інструмент, запас вады і прадуктаў харчавання, розная гаспадарчая і бытавая маёмасць.

Гарнізон агнявой кропкі складаўся з 12 чырвонаармейцаў.

Заслаўе на дадзены момант з’яўляецца адзіным у Беларусі горадам, у межах якога знаходзіцца больш за 10 кулямётных і 3 артылерыйскіх доўгатэрміновых агнявых кропак. Большасць з гэтых дотаў удзельнічала ў баях пад Заслаўем у чэрвені 1941 г. і мае баявыя пашкоджанні. Некаторыя агнявыя кропкі пратрымаліся ад двух да чатырох дзён. Яны стрымлівалі наступ ворага на Мінск і нанеслі яму немалыя страты.